مقاله تشويق كودكان به مطالعه

براي بچه‌ها كتاب بخريد و آن را در دسترس آنها قرار دهيد. بچه‌هايي كه كتابخوان مي‌شوند، معمولاً

به خانواده‌هايي تعلق دارند كه كتاب و ساير ابزار مطالعه در خانه مهيا است. نبايد كتابهاي بچه‌ها را

خارج از دسترس نگه داريد كه در ديدرس آنها نباشد يا دسترسي به آن نداشته باشند. بهتر است

كتابها را روي زمين، نه در جايي بلند و در دسترس آنها قرار دهيد.

خودتان هم مطالعه كنيد. يكي از بهترين راه‌ ها براي تشويق كردن بچه‌ها به مطالعه اين است كه

خودتان الگوي آنها باشيد. اگر بچه‌ها ببينند كه خودتان هم كتاب مي‌خوانيد و از مطالعه لذت مي‌بريد

احتمال اينكه آنها هم چنين عادتي پيدا كنند و اين فعاليت‌ها را پيش بگيرند، بيشتر است.

به آنها كتاب هديه دهيد. كتاب هديه‌اي نسبتاً ارزان و بسيار مفيد است. به علاوه چيزي كه به صورت

هديه به كسي داده شود، ارزش و احترام بيشتري پيدا مي‌كند.

مطالعه را به صورت يك تفريح در آوريد. چيزي كه از آن لذت برده شود هميشه مورد علاقه است.

داستان كتابها را به صورت نمايش درآوريد، صدايتان را عوض كنيد و بچه‌ها را سرشوق بياوريد. اگر

داستان را خسته كننده و حوصله‌بر براي بچه‌ها بخوانيد، هرچقدر هم كه داستان جالب و جذابي

باشد، آنها اشتياقي براي دنبال كردن آن نخواهند داشت.

مرتب كتاب بخوانيد هر روز يا حتي چند بار در روز براي بچه‌هاي كوچكتان كتاب بخوانيد. بچه‌هاي

بزرگتر را هم تشويق كنيد كه هر روز براي خود مطالعه كنند و در مورد كتابي كه خوانده‌اند با آنها

صحبت و گفتگو كنيد.

 

مقاله تشويق كودكان به مطالعه

تلويزيون را خاموش كنيد و كمي خانه را آرام كنيد. خاموش بودن تلويزيون باعث مي‌شود بچه‌ها به

دنبال سرگرمي ديگري براي خود باشند. تماشاي بيش از اندازه تلويزيون براي بچه‌ها مضر است،

به ويژه اگربخواهيد آنها را به مطالعه تشويق كنيد.

هر هفته يا هر ماه بچه‌ها را به كتابخانه ببريد تا كتاب‌هاي مورد علاقه‌شان را خودشان انتخاب كنند.

يادتان باشد مجلات و كتاب‌هاي خنده‌دار و مفرح‌ راه بسيار خوبي براي ترغيب بچه‌ها به كتاب خواندن

است. يك راه خوب براي تشويق بچه‌ها به مطالعه استفاده از كتاب‌ هايي است كه روي CD ضبط شده است.

كتاب‌هاي چند فصلي بخوانيد. كتاب‌هاي چندفصلي خواننده را بيشتر ترغيب به خواندن مي‌كند وباعث

مي‌شود براي اطلاع يافتن از آخر داستان دوباره به سراغ كتاب بيايند يا آنقدر خواندنشان را ادامه دهند

تا كتاب را به پايان برسانند.

از علاقه بچه‌ها استفاده كرده و كتاب‌هايي با آن نوع شخصيت‌هايي كه دوست دارند برايشان بخريد.

كتاب‌ها را با هم بلند بلند بخوانيد. اين راه براي آموزش مطالعه به بچه‌ها بسيار خوب است چون بچه‌ه

ا عاشق درآوردن صدا هستند. پس هر زمان كه وقت كرديد، با هم نشسته و كتاب‌ها را بلند بخوانيد.

مثلاً در آوردن تيك‌تيك ساعت يا تق‌تق زدن به در براي بچه‌ها مي‌تواند سرگرم كننده باشد و علاقه آن‌

ها را به خواندن بيشتر مي‌كند.

تشويق كردن بچه‌ها به مطالعه كار چندان دشواري نيست. مي‌بينيد كه راه‌هاي زيادي براي اين كار

وجود دارد. به علايق آن‌ها توجه كنيد و برحسب آن كتاب‌هاي مناسبي در اختيارشان قراردهيد تا از

همين كودكي با ارزش كتاب و مطالعه آشنا شوند.

سورپرایز ویــــژه ی تندخوانی شاه بابائی

نکات مهم در انتخاب کتاب مناسب برای کودک

در پاسخ به این پرسش که چه کتابی برای کودک ما مناسب است؟ باید گفت که این مسئله مستقیما به

سن کودک بستگی دارد. با توجه به کودکتان  نکاتی را در زیر عنوان می کنیم که به شما کمک می‌کند کتاب

مناسب فرزندتان را انتخاب و خریداری کنید.

نکته اول: کتاب خردسالان باید پر از تصاویر با رنگ های شاد و براق باشد و نوشته های کمی داشته‌باشد.

در حالی که کتابی که برای کودکان بزرگتر طراحی و نوشته می‌شود. مثلا؛ بچه‌های رده سنی 10 سال، باید

نوشته‌های بیشتری داشته باشد. البته وجود تصاویر هیجان انگیز و رنگی در کتاب برای هر سنی جالب توجه

است. یک تصویر بهتر از هزار کلمه مفهوم را می‌رساند. برای آموزش و خلاقیت نیز تصویر حرف اول را می‌زند.

نکته دوم: کتاب باید محتوای خلاقانه‌ داشته باشد و خواندن آن برای کودک هیجان انگیز و جالب باشد. علاوه

بر آن باید اتفاقات در داستان سریع باشد. شخصیت های داستان باید به خوبی معرفی شده و برای کودک

باور پذیر باشند.

مشکلات و مسائل شخصیت های داستان باید مشابه مشکلات و مسائلی باشند که کودک در آن سن با آنها

مواجه می‌شود.

نکته سوم: وجود صحبت‌های خنده‌دار و لطیفه‌های بامزه در لابه‌لای گفتگوهای شخصیت‌ها ضروری است.

نکته چهارم: تقسیم بندی کتاب باید به گونه‌ای باشد که خواندن کتاب را برای کودک آسان کند. قلم و خط

نوشته‌های کتاب باید به چشم کودکان آشنا باشد. این نکته به فهم و شناخت بیشتر کلمات توسط کودک

کمک می کند.

نکته پنجم: بهتر است کتاب با اطلاعات کمی شروع شود. فقط اطلاعات ضروری مانند اطلاعات کلی در مورد

شخصیت  اصلی داستان، اسامی و محل زندگی آنها باید در ابتدای کتاب باشد. اطلاعات اضافی کودک را

خسته کرده و دیگر میلی به کتاب خوانی نشان نخواهد داد.

 

نکات مهم درباره انتخاب کتاب مناسب کودکان

نکات مهم در انتخاب کتاب مناسب برای کودک

نکته ششم: قسمت پایانی کتاب هم بسیار مهم است. در انتها، همه مشکلات و مسائل باید حل شده‌

باشد و کتاب پایان خوشی داشته باشد. به ویژه اگر مخاطبان و خوانندگان آن کودکان خردسال باشند.

 

نکته هفتم: تعداد صفحه‌های کتاب هم از اهمیت خاصی برخوردار است. کتاب هایی که نوشته و عکس

با هم دارند. باید بین 25 تا 35 صفحه باشند و کتابهای مصور نباید بیشتر از 16 صفحه داشته باشند 

حتی در حین مطالعه کتاب‌های مصور والدین می توانند با پرسیدن تعداد تصاویر کتاب کودک را با اعداد

آشنا کرد و آموزش بدهند.

نکته هشتم: کتاب با جلد مقاوم، دوام بیشتری خواهد داشت. دقت کنید که گوشه های کتاب گرد باشد

تا آسیبی به کودکان وارد نشود.

کودکان عاشق داستان های تخیلی هستند و آن ها را به داستان واقعی ترجیح می دهند. آن ها عاشق

شخصیت ها و اتفاقات تخیلی و مهیج هستند. بطور کلی هر آنچه که قوه تخیل و کنجکاوی آنها را تحریک

کرده و زمینه و انگیزه کشف رمز و رازها را برای آنها فراهم کند.

نکته نهم: داستان باید دارای محتوای آموزشی نیز باشد. یک داستان خوب باید به کودک نکات اخلاقی،

فرهنگی و ارزش‌های مذهبی را بطور غیر مستقیم آموزش دهد.

برای اینکه کودک آینده‌ای موفق و شادی داشته باشد باید قدرت دوست داشتن و مهر ورزی را بشناسد.

در باره صداقت، شجاعت، عدالت، حس همدردی با دیگران و نیز فرق بین خوب و بد را از هم تمیز دهد.

نکته دهم: کتاب خوب برای کودکان باید شخصیت های داشته باشد که بتوانند در شرایط سخت قادر به

تصمیم گیری درست شود. شجاعانه برای زنده ماندن و زندگی خود تلاش کرده و در تمام مراحل از اصول

صحیح اخلاقی پیروی کنند.

والدین و مربیان کودک همچنین نویسندگان و ناشران کتاب کودکان با درایت و آگاهی از این اصول

و نکات ساده می توانند، کودکان امروز را به افراد سالم و موفق آینده تبدیل کنند. افرادی که مایه

افتخار و  سرمایه‌های انسانی بی‌بدل برای جامعه بشری باشند.

ايجاد اعتماد به نفس در كودك

ايجاد اعتماد به نفس در كودك ممكن است دشوار به نظر برسد. اما احساس

 

ارزش فردي، پايه‌هاي آينده‌ي فرزندتان را پي مي‌ريزد، زماني كه بايد چيزهاي

 

تازه را به تنهايي تجربه كند.

 

هدف شما در مقام والد، اطمينان خاطر از اين است كه فرزندتان غرور و احترام

 

به خود را در درون خود و همين طور ايمان به توانايي‌ خود در مقابله با چالش هاي

 

زندگي را رشد داده است.

 

در اينجا ده استراتژي ساده كه به شما در تقويت اعتماد به نفس كودكتان

 

كمك مي‌كند آورده مي‌شود:

 

1- بي قيد و شرط عشق بورزيد: اعتماد به نفس كودك وقتي شكوفا مي‌شود

 

كه نوعي علاقه بي قيد و شرط را ببيند، عشقي كه مي‌گويد «دوستت دارم،

 

هركه باشي و هرچه انجام بدهي». وقتي كودكتان را صرف نظر از تواناييهايش،

 

مشكلاتش، اخلاقش، يا قدرتش مي‌پذيريد، به او بيشترين كمك را مي‌كنيد.

 

2- به فرزندتان توجه كنيد: وقتي را براي توجه كامل به كودك خود كنار بگذاريد. 

 

اين بسيار به احساس اعتماد به نفس كودك شما كمك مي كند چون به او اين

 

 پيغام  را مي‌دهد كه شما فكر مي‌كنيد او مهم و ارزشمند است.

 

3- محدوديت‌ها را يادش بدهيد: چند قانون منطقي براي كودك خود وضع كنيد.

 

مثلا، اگر به او مي‌گوييد كه موقع دوچرخه سواري در خيابان بايد كلاه سرش بگذارد،

 

اجازه ندهيد بدون كلاهش به خانه دوستش برود. اگر بداند كه بعضي قوانين خانوادگي

 

 نقشِ  روي سنگ شده اند، احساس امنيت بيشتري مي‌كند و به زودي بر طبق انتظارات 

 

شما  زندگي خواهد كرد.

 

4- از ريسك كردن‌هاي سالم استقبال كنيد: كودكتان را به كشف چيزي تازه، مثل

 

خوردن غذايي متفاوت، يافتن دوستان تازه، يا اسكيت سواري تشويق كنيد. با اين كه

 

هميشه احتمال شكست وجود دارد اما بدونريسك كردن موفقيت هم به دست نمي آيد.

 

پس به كودك خود اجازه‌ي تجربه‌هاي كم خطر را بدهيد.

 

5- اجازه بدهيد اشتباه كند: البته يك جنبه حق انتخاب دادن و خطر پذيري اين است

 

كه كودكتان در  معرض اشتباه قرار مي‌گيرد. اينها درسهاي باارزشي براي اعتماد به نفس

 

كودكتان هستند .

 

6- از اتفاقات مثبت تجليل كنيد: همه تشويق پذير هستند، بنابراين سعي كنيد

 

چيزهای خوبي را كه كودكتان در روز انجام مي‌دهد با صداي بلند اعلام كنيد.

 

7- به حرفای فرزندتان خوب گوش كنيد: اگر كودكتان نياز به حرف زدن دارد،

 

بايستيد و به چيزي كه براي گفتن دارد خوب گوش دهيد. او نياز دارد احساس

 

كند كه افكارش، احساساتش، خواسته‌ها و نظراتش مهم هستند.

 

8- از مقايسه اجتناب كنيد: نظراتي مثل «چرا سعي نمي‌كني مثل برادرت باشي؟» 

 

يا «چرا مثل دوستت مودب نيستي؟» فقط كودكتان را به ياد مشكلاتش مي‌اندازد

 

 در او احساس خجالت، حسادت و رقابت را تشديد مي‌كند.

 

9- احساس همدردي كنيد: اگر كودكتان خودش را به شكلي ناخوشايند با خواهر

 

برادرها يا همسالانش مقايسه مي‌كند مثلا مي گويد:«چرا نمي تونم مثل دوستم

 

توپ پرت كنم»، با او همدردي كنيد و بعد روي يكي از توانايي‌هايش تاكيد كنيد.

 

مثلا بگوييد، «آره راست مي‌گي. دوستت توپ پرت كن ِخوبيه. تو هم خيلي تند مي‌دوي».

 

اين به كودكتان كمك مي‌كند متوجه شود كه ما همه نقاط قوت و ضعفي داريم و لازم

 

نيست كه حتما بي عيب باشد تا احساس خوبي درباره خودش داشته باشد.

 

10- تشويق كنيد: هر كودكي نياز به شكلي از حمايت از جانب عزيزانش دارد كه

 

پيغام  مي‌دهند «ما به تو ايمان داريم. ما تلاشهايت را مي‌بينيم. ادامه بده!»

 

تشويق يعني تشخيص دادن پيشرفت و نه فقط پاداش دادن به نتيجه اي.

 

پس اگر كودكتان با مسئله‌ي رياضي دست و پنجه نرم مي‌كند، به جاي اين كه

 

بگويي «نه اينطوري نيست. بگذار برات حلش كنم»، بگوييد «خيلي داري تلاش

 

 مي‌كني. تقريبا به جواب رسيدي»

متأسفانه بسیاری از والدین، خود از خواندن کتاب فراری هستند، اما به فرزندانشان فشار می‌آورند تا به کتابخوانی حرفه‌ای تبدیل شوند؛ پس در واقع اصل نخست آموزش یعنی”الگوی خوب بودن” را زیر سؤال می‌برند. همچنین بیشتر والدین برای فرزندشان تا پیش از ورود به سن مدرسه و باسواد شدن ، کتاب نمی‌خوانند یا کم می‌خوانند ولی انتظار دارند که کودک هنگامی که با سواد شد، هر روز زمانی را به کتاب‌خواندن اختصاص دهد.
تحقیقات نشان داده که شما می‌توانید از بدو تولد، فرزند خود را با مقوله کتاب آشنا کنید. کودکانی که از کوچکی با کتاب و کتاب‌خواندن آشنا می‌شوند، در بزرگسالی گرایش بیشتری به مطالعه خواهند داشت. علاوه بر این، خواندن کتاب از سنین پایین که تکامل مغز و سیستم عصبی پیشرفت بیشتری دارد، به رشد هوشی آنها نیز کمک می‌کند.شما می‌توانید کتاب‌هایی که دارای تصاویر واضح و رنگارنگ هستند استفاده کنید
در واقع هر قدر بیشتر برای فرزندتان قصه بخوانید،در حرف زدن موفق شده و رشد مهارت‌های کلامی بهتری خواهد داشت و در آینده بهتر صحبت خواهد کرد.
کودکانی که مهارت‌های کلامی بهتری دارند، در انجام کارهای گروهی و بیان منظور خود به دیگران و همچنین داشتن روابط اجتماعی بهتر، موفق‌تر هستند؛ پس در واقع با انجام کار ساده‌ای چون خواندن کتاب می‌توانید به موفقیت کودک خود در جامعه کمک کنید.
همچنین کتاب‌خواندن برای کودکان، آنها را تشویق می‌کند تا بیشتر ببینند، لمس کنند و سؤال بپرسند و در مجموع علاوه بر رشد کلامی، مهارت‌های فکری و اجتماعی آنها نیز بهتر می‌شود.
در سنین بالاتر( 3-6) سالگی ،خواندن کتاب پیش از زمان خواب، علاوه بر آنکه ذهن کودک را از تنش‌ها و هیجانات روزانه خالی می‌کند، به او کمک می‌کند تا نظم خاصی نیز به زمان خواب خود دهد. با این کار کودک می‌آموزد که بعد از خواندن کتاب ،زمان خواب است و دیگر بحث زیادی برای کمی بیشتر بیدار ماندن با شما نمی‌کند
چند نکته برای آنکه فرزندی کتابخوان داشته باشیم
1- کودک نوپای خود را در هنگام کتاب‌خواندن بغل کنید تا علاوه بر لذت شنیدن صدای شما، احساس امنیت و آرامش را نیز از در آغوش شما بودن دریافت کند. همچنین می‌توانید کودکان بزرگ‌تر را هم درصورت تمایل خودشان بغل کرده و سپس کتاب بخوانید..
2- در هنگام خواندن کتاب، تنها به تمام شدن آن فکر نکنید. حین خواندن کتاب ، از او سؤالاتی در مورد داستان بپرسید و اجازه دهید قوه تخیل او فعال شود. برای پاسخ‌های خلاقانه او ارزش قائل شده و تشویق‌اش کنید.
3- کتاب‌های فرزندتان را در معرض دید او بگذارید و از اینکه با بد ورق زدن، آنها را پاره کند نهراسید. به او اجازه دهید ابتدا با کتاب دوست شده و سپس کم‌کم با آداب صحیح کتاب‌خواندن آشنا شود.
4- در هنگام خواندن کتاب، از تن‌های مختلف صدا استفاده کنید تا از یکنواختی جلوگیری شود. احساسی خواندن والدین، موجب رشد احساس در کودک می‌شود
5- کودکان زیر 3سال عاشق تکرار هستند و از تکرارکردن است که می‌آموزند. بنابراین از اینکه بخواهید کتابی را بیش از 10بار برای او بخوانید، فرار نکنید. شاید تکرار داستانی کودکانه برای چندمین بار، برای شما ناخوشایند باشد اما مطمئن باشید که کودکتان باز هم در حال آموختن چیز جدیدی از بین این کلمات است..

موقعی که پسرم جویی به دنیا آمد، پاهایش به طرف بالا پیچ خورده و کف آن روی شکمش قرار گرفته بودند. به عنوان مادر نخستین فرزند پیش خود اندیشیدم که فرزندم عجیب و غریب به نظر می رسد، اما واقعا نمی دانستم که چه در پیش رو خواهم داشت. پاهای طفلکی بیشتر شبیه چماق بود تا پا. دکترها به ما اطمینان دادند که او در سایه معالجه قادر به راه رفتن طبیعی خواهد بود، اما به احتمال زیاد هرگز قادر به دویدن به طور مناسب نخواهد بود. سه سال اول زندگی جوئی با عمل جراحی و گچ گیری و بست و قالب گذشت. پاهایش را ماساژ دادند، رویشان کار کردند و تمرین دادن و سرانجام وقتی پسرم هفت یا هشت ساله شد کسی از دور حتی متوجه مشکل او در راه رفتن نمی شد.

در مواقعی همچون گردش در پارک های تفریحی یا بازدید از باغ وحش که مجبور می شد زیاد پیاده روی کند، معمولا از خستگی پاها و اذیت شدن آنها اظهار شکایت می کرد. در چنین مواقعی او را از راه رفتن باز میداشتیم، و ضمن خوردن یک بستنی با یک نوشابه در مورد چیزهایی که دیده بودیم، صحبت می کردیم. ما به او نگفتیم که چرا پاهایش ضعیف هستند و چرا او را اذیت می کنند. ما به او نگفتیم که این امر به علت کجی پاهایش به هنگام تولد کاملا قابل پیش بینی بوده است. ما به او نگفتیم، و او هم نمی دانست.

بچه های همسایگان ما مثل همه بچه های دیگر به هنگام بازی به این طرف و آن طرف می دویدند. جوئی بازی آنها را تماشا می کرد و، صد البته، از جا می پرید و می دوید و به آنها می پیوست. ما هرگز به او نگفتیم که او احتمالا قادر به دویدن مثل بچه های دیگر نخواهد بود. ما به او نگفتیم که او با دیگران متفاوت است. ما به او نگفتیم، به همین خاطر او هم نمی دانست.

***جوئی در کلاس هفتم بود که تصمیم گرفت همراه تیم مدرسه به دو میدانی و صحرایی بپردازد. او هر روز همراه تیم به تمرین می پرداخت. به نظر می رسید که او سخت تر از دیگران تمرین می کرد و بیشتر از دیگران می دوید. شاید احساس کرده بود آن استعدادهایی را که دیگران به طور طبیعی از آن بهره مندند، او بطور طبیعی از آنها بی بهره است. ما به او نگفتیم که علیرغم توانایی به دویدن، او احتمالا همیشه عقب دوندگان قرار خواهد گرفت. ما به او نگفتیم که نباید انتظار داشته باشد که عضوی از اعضای «تیم» شود. هفت دونده تیم از میان بهترین دوندگان مدرسه انتخاب شده بودند. درست است که همه دوندگان می دویدند، اما فقط این هفت نفر بودند که توان پیروزی در مسابقه و کسب امتیاز برای مدرسه را داشتند. ما به او نگفتیم که احتمالا او هرگز نخواهد توانست به عنوان عضوی از اعضای تیم وارد صحنه شود، و به همین خاطر او هم نمی دانست.

او به دویدن خود ادامه داد و هر روز چهار تا پنج مایل می دوید. هرگز روزی که سی و نه درجه و خرده ای تب داشت، فراموشم نخواهم شد. او نمی توانست توی خانه بند شود، چون قرار بود که همراه تیم به تمرین بپردازد. تمام روز دلواپس و نگرانش بودم. انتظار داشتم که از مدرسه تلفن کنند و از من بخواهند که بروم و او را به منزل بیاورم. تلفنی نشد.

پس از اتمام وقت مدرسه به محوطه تمرین های تیم رفتم تا مگر با دیدن من از تمرین آن روز صرفنظر کند. وقتی به محوطه تمرین رسیدم، دیدم تک و تنها در امتداد خیابانی که اطرافش را درختان بلند قامت فرا گرفته، می دود. ماشین را به طرفش هدایت کردم و همگام با او آهسته راندم و از او پرسیدم که چه احساسی دارد. گفت: «خوبم.» او فقط دو مایل دیگر برای دویدن داشت. عرق از صورتش پایین می غلتید و چشمانش از شدت تب بی حال بودند. با وجود این، جلوی رویش را می نگریست و به دویدن خود ادامه می داد. ما هرگز به او نگفتیم که با سی و نه و خرده ای درجه تب قادر به دویدن چهار مایل در روز نیست، به همین خاطر، او هم نمی دانست.

دو هفته بعد، یعنی یک روز مانده به دور دوم آخرین مسابقات فصل، فهرست اسامی «تیم» اعلام شد. جوئی نفر ششم بود. جوئی سرانجام عضوی از اعضای «تیم» شده بود. در آن موقع او در کلاس هفتم بود. شش نفر باقی اعضای تیم همه از کلاس هشتم بودند. ما هرگز به او نگفتیم که نباید انتظار داشته باشد که عضوی از اعضای «تیم» شود.

ما هرگز به او نگفتیم که نمی تواند این کار را انجام دهد. ما هرگز به او نگفتیم که او قادر به انجام این کار نیست… به همین خاطر او هم نمی دانست. اما او توانست.

بازی و تربیت کودک

– در تربیت کودکان نحوه برخورد پدر و مادر با یکدیگر بسیار مهم است و همچنینن هماهنگ بودن تربیت آنها.

پدر و مادر با برقراری ارتباط خوب بین یکدیگر چگونگی برقراری ارتباط صحیح را به کودکان آموزش می دهند.

پیامدهای نا هماهنگی والدین در روش های تربیتی

وابستگی- منفعل شدن- پرخاشگری- اضطراب.

کودکان به غیر از آب و غذا و … نیاز اساسی به توجه پدر و مادر دارند.

دو نوع توجه داریم: توجه مثبت و توجه منفی.

توجه مثبت: توجهی که به کودک احساس خوبی می دهد.

توجه منفی: توجهی که به کودک احساس بدی می دهد.

– یک قانون جالب در مورد برخی رفتارهای کودکان:

«ما عاشق توجه مثبت هستیم، گاهی کلامی، گاهی غیر کلامی. اگر این توجه به ما نشد کاری می کنیم که لااقل به ما توجه منفی بکنید.»

کودکان با این قانون به ما می گویند که از بی توجهی متنفرم و هر نوع توجهی بهتر از بی توجهی است. برخی کودکان وقتی از طرف اطرافیان درک نمی شوند، علائمی مانند شب ادراری، دندان قروچه، لکنت زبان، یا سخت گیری در نمرات درسی را بروز می دهند. در اینصورت باید در اولین قدم با او ارتباط صمیمی برقرار کنید، چون به احتمال زیاد کودک از اضطراب زیاد رنج می برد. با افزایش صمیمیت بین کودک و والدین اضطراب کودک کاهش می یابد و علائم از بین می رود.

بازی نوعی توجه به کودک است.

در مورد کودکان دبستانی 30 دقیقه تا 1 ساعت بازی در روز نیاز کودک به توجه را برطرف می کند و کودکان کوچکتر نیاز بیشتری به بازی در روز دارند.

بازی بهتر است،  بدون هیچ آموزش و یا هدفی باشد. در این 30 دقیقه فقط بازی کنید.

گاهی پیش می آید که والد نمی داند در بازی با کودک باید برنده شود یا نه؟

بعضی بازی ها اساساً بدون برد و باخت است و در بازی برد و باخت مثل شطرنج می توان بازی را در 3 مرحله انجام داد، بار اول اجازه بدهیم که کودک بازی را ببرد و اعتماد به نفسش بالا رود و این برد باعث می شود که هیجاناتش تخلیه شود. در بار دوم کودک را باید ببرید تا این باخت کمک کند تا مفهوم شکست را دریابد و نه شنیدن را یاد بگیرد. در بار سوم کاری کنید که کودک با تلاش بیشتری برنده شود و در این صورت یاد می دهید به کودک که برای موفقیت باید خیلی تلاش کرد.

– منظور از بازی، فعالیتی پر از لذت و کم هدف است.

شرایط بازی:

1- بدون غر و لند.

2- بدون آموزش.

3- بدون دستور.

4- فقط برای لذت بردن.

5- 30 تا 60 دقیقه در روز.

6- بدون وضع قانون (تنها دو قانون در بازی وجود دارد 1- به همدیگر آسیب نرسانیم 2- وسایل را خراب نکنیم).

در خارج از وقت بازی این قوانین وجود ندارد و باید آموزشهای لازم را بدهیم.

اگر کودک در بازی تقلب کند بهتر است در ساعاتی به غیر از ساعات بازی آموزشهای لازم را به کودک بدهیم.

کلیدهای رفتار با کودک یکساله

از لحظه ای که کودک متولد می شود، برای مراقبت از خود به شما وابسته است. بدون حضور شما، او قادر به زنده ماندن نیست. در دوران نوزادی، او آموخت که شما تنها پناهگاه امنی هستید که آغوش گرمتان، آرام بخش قلب کوچک اوست. در طی آن دوران، او کاملاً به شما وابسته بود و با مراقبت ها و حمایت های پیاپی شما دریافت که جهان می تواند محل امنی برای او باشد.

نوزاد، والدینش را ضمیمه و بخش قابل پیش بینی از زندگی روزانۀ خود می داند. احساس اعتمادی که در یک کودک کاملاً مراقبت شده نسبت به والدینش ایجاد می شود، وابستگی نامیده می شود. این وابستگی دوسویه است. همزمان با وابستگی بیشتر کودک به والدین، والدین نیز به کودک وابسته می شوند. این رشته های الفت و مهربانی، حس اعتماد و عشق متقابل را تعریف می کند. به تدریج که کودک بزرگ تر می شود داشتن احساسات خوب و مثبت نسبت به خود و نسبت به دنیا در او قوت می گیرد.

 کودک به تدریج که بزرگ تر می شود، کم کم تشخیص می دهد. گرچه به نظر می رسید که همیشه در مواقع نیاز در کنارش بوده اید، اما این طور نبوده است. در این مواقع، او احتمالاً گریه سرداده یا شما را به دلواپسی و ناراحتی صدا می کرده است. شما نیز به تجربه آموختید، هنگامی که در دیدرس او نیستید، می توانید با صدا کردن یا خواندن شعر، او را آرام کنید. کودک نیز آموخت با وجودی که نمی تواند شما را ببیند، هنوز در دنیای او حضور دارید. درست همان طور که او به تجربه در بازی قایم باشک آموخت، ندیدن به معنی ترک کردن نیست، کم کم آموخت والدین می توانند کنار او حضور نداشته باشند، بدون اینکه برای همیشه رفته باشند.

حال در دومین سال زندگی، کودکتان آموخته است افراد مورد علاقه اش، حتی هنگامی که با او نیستند، وجود دارند. یاد شما در خاطر او، به او این امکان را می دهد که حتی وقتی در کنارش نیستید، شمار را برای خود نگه دارد. او می تواند بدون از دست دادن شما، آغوشتان را ترک کند. این تصویر ذهنی برای او این امکان را به وجود می آورد که با سایر تواناییهایی که کسب کرده، قدم به قدم از شما دور شود و جهان را بدون از دست دادن پایگاه امن خانه اش کشف کند.

کودک یک ساله، بین تمایل به ترک و یا ماندن در کنارتان، مرتباً در شک و تردید و دودلی خواهد بود. شما هر روز این نبرد درونی را در حالی که او با شور و علاقه برای کسب استقلال مبارزه می کند، شاهد خواهید بود. به کودک خود، هنگامی که در اتاق مشغول بازی هست، بنگرید. ممکن است در ضمن بازی، جضور شما را نادیده بگیرد و ظاهراً مستقل به نظر بیاید، اما به محض اینکه اتاق را ترک کنید، احتمالاً بازی را متوقف کرده و به دنبال شما راه می افتد و یا برای برگشتتان داد وفریاد راه می اندازد. او همواره به وجود شما در کنارش نیاز دارد، تأمین این نیاز، امنیت روانی او را تضمین می کند.

کودک یکساله می آموزد خودش باشد و ثابت کند با والدینش تفاوت دارد. معمولاً این نیاز بین سنین پانزده تا بیست و یک ماهگی شکوفا می شود، گرچه این زمان برای کودکان مختلف بیش از اندازه متفاوت است. هنگامی که کودک نوپا نیاز به جدا شدن را احساس می کند، شما آن را درخواهید یافت، چون راه آگاه کردن شما، کنار زدنتان از خودش، به هر طریق ممکن است! به نظر می رسد، در اغلب موارد، کلمۀ مورد علاقه اش (( نه)) باشد، گویی او مجبور است خلاف خواستۀ شما رفتار کند و در نتیجه لحظاتی را تجربه خواهید کرد که احساس می کنید هرچه بگویید یا هر عملی انجام دهید اشتباه است. والدینی که به کودک یکسالۀ مطیع و سر به راه عادت دارند، هنگام ورود کودکشان به این مرحله، دچار سردرگمی می شوند. در حالی که جایی برای نگرانی وجود ندارد. این حالت به همان اندازه که کودک راه رفتن و صحبت کردن را می آموزد، اتفاقی طبیعی و قابل پیش بینی است.

سر و کار داشتن با کودک یکساله جسور و مقاوم، مشکل است، اما معمولاً در این مورد، مادران در مقایسه با پدران، دارای مشکلات بیشتری هستند. چون رفتار منفی کودک نوپا، واکنشی است برای اعلام استقلال. و در مورد فردی که از کودک مراقبت و نگهداری می کند و وابستگی بیشتری به او دارد، این مخالفت، شکل جدی تری به خود می گیرد. در اغلب خانواده ها، این فرد، مادر است. چنانچه بعد از یک روز سر و کله زدن مادر با کودک، هنگام برگشت پدر به منزل، تنها پدر از کودک همکاری و خوشرویی دریافت کند، مادر ممکن است احساس بی لیاقتی نماید. نمونۀ دیگری از این الگوی رفتاری، در کودکی که تمام روزش را با پرستار می گذارند، مشاهده می شود. در چنین حالتی، به محض ورود والدین به منزل، کودکی که تمام روز یک فرشتۀ کامل بوده است، سر به ناسازگاری می گذارد. او به والدینش نیاز دارد تا عصبانیت و بدخلقی خود را به گونه ای بروز دهد.

جسارت و بروز رفتار منفی گرایانه از خصلت های ثابت و ذاتی کودک نیستند. او نیاز به استقلال و اتکاء به نفس را باسعی و تلاش در انجام مستقلانه بعضی کارها و یا تقلید از شما یا کودکان بزرگ تر، ابراز می کند. همزمان با احساس غرور در انجام کارها، شما در صورت او حالتی را مشاهده خواهید کرد که شیفتگی و یا به عبارتی اشتیاق به دنیا تفسیر شده است. گاهی کودک برای ماهر شدن در انجام بعضی از کارها، چنان انرژی صرف می کند که به نظر می آید رشد و پیشرفت او در سایر زمینه ها متوقف شده است.

بعضی از والدین، هنگامی که کودکشان عصبانی می شود و به رفتار منفی روی می آورد، بسیار خشمگین می شوند. تا حدی که می خواهند او را مورد ضرب و شتم قرار دهند. این نوع احساسات می توانند خطرناک و توان فرسا باشند، اما غیر طبیعی نیستند. اگر مشاهده کردید قادر به کنترل چنین رفتاری نیستید، برای حفظ کودکتان از نتایج احساسات خشمگینانه، او را در اتاق دیگری بگذارید. آهسته تا ده بشمارید و سعی کنید آرام شوید. به همسر یا دوست خود یا مؤسسات مشاورۀ مخصوص والدین تلفن بزنید. به یاد داشته باشید، شما اولین پدر یا مادری نیستید که برای مقابله با رفتار منفی کودک یکساله تان به کمک نیاز دارید..

حتی در روزهایی که کودک یکساله تان خوش خلق است و سر سازگاری دارد، ممکن است با مشاهدۀ رشد کودکتان، احساسی توأم با شادی و غم را تجربه کنید. استقلال کودک برای شما یک باخت است، یعنی وداع با زمان ناتوانی او، آن زمانی که او فقط به شما متکی بود. گاهی ممکن است تفکیک کردن نیازهای او برای جلب توجه تان از نیازهای شما به توجه به او، بسیاز متشکل باشد. گاهی احساس می کنید، میل دارید بیش از حد نیاز کودک، او را نوازش کنید، یا هنگامی که برای جدا شدن از شما تلاش می کند، او را متکی به خود نگه دارید. گاهی پدر و مادر در مورد زمان و مقدار توجهی که کودک یکساله هنوز نیاز دارد، با یکدیگر اختلاف نظر دارند و هر یک از آنان می خواهند کودک تا جایی که د رآن لحظه والدین توان رویارویی با آن را دارند، مستقل ویا به عکس وابسته باشد. برای جدا سازی کودک یکساله از والدینش، هیچ راه حل کاملاً صحیح و یا برنامۀ زمان بندی شده ای وجود ندارد. این سال از زندگی کودک را می توانید به عنوان اولین قدم های تجربی دور شدن او از خود تلقی کنید و وظیفۀ شماست که برای او پایگاه حمایتی و امنیتی، برای حرکت به جلو باشید. به کودک خود توجه کنید، واکنش های خود را بسنجید و از اشتباهات خود درس بگیرید. فقط در این صورت می توانید به او کمک کنید تا تدریجاً به فرد مستقلی تبدیل شود.

ادامه دارد………. کتاب: کلید های رفتار با کودک یکساله مؤلف: مگ زوبیک

[download id=”51″ format=”1″]

 

برای کودک، صحبت کردن با بزرگ تری که احساس او را پذیرفته است، آسان تر است از حرف زدن با کسی که او را برای شرح و توضیح ماجرا تحت فشار قرار داده است.

[download id=”50″ format=”1″]

چهار روش ممکن برای کمک به کودکی که تحت فشار روحی است، عبارتند از:

گوش دادن به حرف های او با توجه کامل،

تصدیق احساسات کودک،

گفتن یک کلمه،

 نامگذاری احساس های او و برآورده کردن تخیلی آرزوهایش.

با کودکی که نمی خواهد به مدرسه برود چه کنیم؟

[download id=”44″]اگر می خواهید که کودکتان، به ویژه بعد از چند روز غیبت یا تعطیلی، مثل سابق و بطور مرتب به مدرسه برود، و با مشکلات مدرسه کنار بیایند این مقاله را بخوانید