,

 چشمان شگفت انگیز انسان

هر یک از چشم های انسان یک ابزار نوری فوق العاده شگفت انگیزی است که بسیار بسیار پیچیده تر و دقیق تر از پیشرفته ترین تلسکوپ ها و میکروسکوپ هایی است که تا کنون طراحی شده اند. مردمک چشم اندازۀ خود را بر حسب شدت و ضعف نور و نیز دوری و نزدیکی اجسام تنظیم می کند. هر چقدر جسم نورانی تر و نزدیک تر باشد، اندازۀ مردمک چشم کوچکتر می شود. همچنین اندازۀ مردمک چشم بر حسب احساسات نیز تغییر می کند به نحوی که مثلاً وقتی به چیزی یا کسی که دوست دارید نگاه می کنید، اندازۀ مردمک چشم مشا به صورت خودکار افزایش می یابد.

اگر در حال مطالعۀ مطلب مورد علاقه تان هستید و در نتیجه مردمک چشم شما گشادتر شده است، مطالعۀ آن را در محیط پر نورتری انجام دهید. این کار باعث می شود که مغز بدون  انجام کار اضافی، اطلاعات بیشتری را در هر ثانیه استخراج کند.

چشمان انسان چگونه اطلاعات را می خوانند؟

شبکیه در قسمت پشت چشم، محل دریافت نور است. وقتی چشمان شما تصویری را مشاهده می کنند، دریافت کننده های نوری شبکیه، تصاویر را رمزگشایی می کنند و آن ها را از طریق عصب بینایی به قسمت بصری مغز که استخوان پس سری نامیده می شود، می فرستند. قسمت پس سری نه در پشت چشم، بلکه در پشت سر قرار دارد. همین قسمت پس سری است که عمل خواندن و هدایت چشم ها را در صفه به عهده دارد تا اطلاعات مورد نیاز گرد آوری شوند. آگاهی از این مطلب نقشی اسای در فرآیند تندخوانی دارد.

-برداشت و حوزۀ دید خود را افزایش دهید:

چشمان شما در حین مطالعۀ خط به خط، در یک نگاه قادر به دیدن چندین لغت هستند. مجموعۀ تمرینات بعدی برای افزایش میدان دید طراحی شده اند تا بتوانید با هر نگاه، کلمات بیشتری را مد نظر قرار دهید.

-قدرت دید افقی و عمودی خود را ارزیابی کنید:

قبل از اجرای این تمرین، دستورالعمل های مربوط به آن را به دقت مطالعه کنید. سر خود را به صورت صاف و مستقیم نگه دارید و به یک نقطه در دور دست خیره شوید. سعی کنید این نقطه تا حد ممکن دور باشد.

-انگشتان اشارۀ دستان خود را به صورت افقی و به صورت نوک به نوک به یکدیگر بچسبانید، به نحوی که دستان شما یک خط افقی درست کند. سپس آن ها را به فاصلۀ تقریباً ۱۰ سانتی متری از صورت خود موازی با بینی تان قرار دهید.

-بعد، در حالی که هنوز به نقطه ای در دور دست خیره شده اید، انگشتان خود را تکان دهید و آن ها را به همان صورت افقی از یکدیگر جدا کنید.

-این حرکت را تا جایی ادامه دهید که انگشتان شما از میدان دیتان خارج شوند و حتی از گوشۀ چشم تان نیز پیدا نباشند.

-در همین حالت، حرکت را متوقف کنید و فاصلۀ بین انگشتان تان را اندازه بگیرید.

یکبار دیگر این تمرین را انجام دهید، ولی این بار انگشتان اشارۀ دو دست خود را به صورت عمودی به یکدیگر بچسبانید، به صورتی که یک خط عمودی درست کنند. این بار نیز آن ها را به فاصلۀ ۱۰ سانتی متری از بینی و جلوی صورت تان بگیرید.

-در حالی که چشمان شما مستقیماً به یک نقطه در دور دست خیره شده اند، انگشتان خود را تکان دهید و آن ها را در راستای یک خط عمودی از یکدیگر جدا کنید.

این کار را تا جایی ادامه دهید که انگشتان شما از میدان دیدتان خارج شوند. سپس فاصلۀ بین انگشتان تان را اندازه بگیرید.

حتما شما نیز تعجب کرده اید که وقتی تنها ظاهراً به یک نقطه خیره شده اید، چشم شما قادر است فضای بیشتری را مد نظر قرار دهد. اما چطور چنین چیزی ممکن است؟

جواب این سؤال در طراحی منحصر به فرد چشم نهفته است. هر چشم انسان دارای ۱۳۰ میلیون گیرندۀ نوری در قسمت شبکیه است، یعنی مجموعاً ۲۶۰ میلیون گیرندۀ نوری. نقطۀ مرکزی دید تنها از ۲۰ درصد گیرنده های نوری استفاده می کند و ۸۰ درصد بقیه به دید پیرامونی یا دید محیطی اختصاص می یابد.

یادگیری استفادۀ بیشتر از دید پیرامونی یا محیطی، در هنگام مطالعه باعث افزایش میدان دید و در نتیجه استفادۀ بیشتر از چشم ذهن می گردد. اما منظور از چشم ذهن چیست؟ منظور از این عبارت توانایی خواندن و دیدن با مغز است، نه فقط چشم ها. مفهوم چشم ذهن برای کسانی که به یوگا یا مدیتیشن می پردازند و نیز کسانی که با تصاویر سه بعدی کار کرده اند، آشناست.

توضیح بیشتر در مورد حوزۀ دیداری فضایی:

زمانی که چیزی می بینید یا وقتی کسی در مورد چیزی با شما صحبت می کند تصاویری از آن را در ذهن خود خلق می کنید. این تصاویر بصری را در این حوزه قرار می دهید. مثلاً وقتی فیلم یا یک برنامۀ تلویزیزونی را تماشا می کنیدی ک سری از تصاویر که بیشترین قابلیت بخاطر سپاری را دارند به حافظۀ بلند مدت انتقال می یابند. هر جقدر که تلاش کنید همۀ جزئیات این تصاویر را به خاطر بسپارید نمی توانید. چون هزاران عدد از اچنین عکس هایی در عرض یک دقیقه و با سرعت در حال حرکتند. اما حافظۀ شما همۀ این عکس ها را د رکنار یکدیگر ردیف می کند. زمانی که حافظه در زمینۀ بصری یا دیداری بهبود بخشیده شود قادر خواهید بود به این جزئیات توجه کرده و آن ها را بهتر به خاطر بیاورید.

این بخش همچنین همان بخشی از حافظه است که در مورد هر آن چه که می شنوید یا در موردشان فکر می کنید کار کرده و آن ها را به تصاویر بصری تبدیل می کند. زمانی که داستانی می خوانید یا می شنوید تصاویری از آنچه در حال شنیدن آن هستید را در ذهن خود خلق می کنید.

اگرچه ممکن است توانایی بالایی در دیدن و به خاطر سپردن یک عکس داشته باشید ولی با افزایش تعداد عکس ها این توانایی کم می شود و ممکن است عکس ها با همدیگر تداخل کنند. مثلاً اگر در حال رانندگی تلاش کنید مسئله ای را به صورت ذهنی حل کنید یا آن مسئله را فقط تصور کنید، افکارتان با عمل رانندگی تداخل پیدا می کند. مثلاً اگر در حین رانندگی تلاش کنید اعدادی را در ذهن خود ضرب کنید احتمالاً در همان حال دوربرگردان خیابان را اشتباه خواهید پیچید. این اشتباه به دلیل منحرف شدن ذهن تان به علت دیدن آن مسئله در ذهن تان است. ولی اگر بدون خلق تصاویر فقط به موسیقی یا رادیو و یا حتی به سخنان شخصی که در حال صحبت است گوش کنید دیگر تداخلی ایجاد نخواهد شد. و یا حداقل تداخلی که ایجاد می شود به آن شدت نخواهد بود.

زمانی که تلاش می کنید همزمان با تجسم تصاویر زیاد کاری را انجام دهید تقریباً شبیه نگاه کردن به صفحۀ کامپیوتری است که صفحاتی را همزمان با هم باز می کنید تا بر روی آن ها کار کنید صفحات شخصی شما کوچک تر و کوچک تر می شوند. در نتیجه نمی توانید هر کدام از تصاویر را به طور واضح و آشکار ببینید. و همچنین توجه و دقت شما از یک پنجره با نمایش پنجرۀ دیگر از بین خواهد رفت.

تصاویری که در حوزۀ دیداری فضایی دیده می شوند با مکان های واقعی در مغز شما مرتبط می باشند. طبق یافته های عصب شناسان زمانی که با تصاویر دیداری سر و کار دارید قشر روی نیمکرۀ راست شما که در قسمت بالای مغز می باشد فعال می شود. در واقع قطعۀ پس سری در قسمت عقب قشر رویی است فعال می شود. سپس زمانی که با کار ذهنی که شامل این تصویر نیز می باشد درگیر می شوید بخش جلویی نیز فعال خواهد شد

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *