مقاله تکنیک های تمرکز عمیق

به کارگیری روش تمرکز عمیق، سابقه ای به قدمت بشر دارد. انسان از

دیرباز خواهان آرامش بوده است. در راستای آرامش خواهی، از تمرکز

عمیق استفاده می کرده است.

تمرکز عمیق می تواند انسان را به آرامش و صلح درونی برساند. سابقه

تمرکز عمیق را باید در آیین های معنوی جستجو کرد. چند سال است که

این شکل تمرکز عمیق معنوی به عنوان تکنیک آرامش آموزی به کار گرفته

می شود. هدف اصلی تمرکز عمیق، دست یابی به ذهنی آرام و آگاهی

از زمان حال است.

این حالت ذهنی دقیقاً متضاد حالت ذهنی افرادی است که به نگرانی

مزمن گرفتارند، چرا که ذهن این افراد مدام درگیر ترس های آینده است.

آرم سازی ذهن و معطوف کردن توجه به بدن این امکان را به شما می دهد

که از دست تنش های بی فایده خودتان را رها کنید و به آرامش برسید.

رهایی از تنش های بی فایده منجر به افزایش آرامش درونی و کاهش

اضطراب می شود.

مقاله تکنیک های تمرکز عمیق

دستورالعمل تکنیک تصویرسازی هدایت شده

دستورالعمل های زیادی برای اجرای این تکنیک وجود دارد. ادموند

بورن، نویسنده کتاب «درمان اضطراب و هراس» از این دستورالعمل

ساده برای انجام تمرکز عمیق استفاده کرده است.

1- مکان راحتی پیدا کنید که برای مدت چند دقیقه کسی مزاحم شما نشود.
2- با حالت آرام بنشینید.
3- کلمه ای را انتخاب کنید که بتوانید با گفتن و تکرار آن به آرامش و تمرکز دست یابید.
4- روی نفس کشیدن خود دقیق شوید.
5- با هر عمل دم و بازدم، کلمه ای را که انتخاب کرده اید، بازگو کنید.
6- اگر در حین انجام این تکنیک، افکاری به ذهنتان خطور کردند، به آنها کاری نداشته باشید.
7- ده تا بیست دقیقه این کار را انجام دهید.

توجه داشته باشید که در حین اجرای این تکنیک باید نگرش منفعل داشته باشید.

فقط بگذارید حالت آرامش بر شما حاکم شود. همانند سایر روش های آرامش

آموزی باید این تمرین را به طور نظام مند انجام دهید. بهتر است روزی یکبار یا

دوبار این تمرین را انجام بدهید.

نکات مهم

• دستگاه عصبی شما دو قسمت دارد: دستگاه عصبی سمپاتیک (مثل

پدال گاز) و دستگاه عصبی پاراسمپاتیک (مثل پدال ترمز). اگر بیش از

حد نگران شوید، انگار مدام پایتان روی پدال گاز است. بالطبع به دنبال

مزمن شدن این حالت، علایم ناخوشایندی را تجربه خواهید کرد.

• تکنیک های آرامش آموزی مثل آرامش عضلانی پیشرونده، تنفس دیافراگمی،

تصویر سازی ذهنی هدایت شده و تمرکز عمیق می توانند ترمز بدن را فعال کنند

و از سرعت دستگاه عصبی سمپاتیک بکاهند. چنین حالتی، پادزهر اثرات استرس

مزمن است.
• به یاد داشته باشید که آرامش آموزی، مهارت است. تمرین پیوسته و نظام مند،

شما را به حالت آرامش نزدیک و از حالت اضطراب دور می کند. برای اینکه حداکثر

استفاده را از این تکنیک ها ببرید باید روزانه 20 تا 30 دقیقه برای انجام این تکنیک

وقت بگذارید.
• باید این تکنیک ها را امتحان کنید تا متوجه شوید که کدام یک برای شما اثرگذار

هستند. همچنین تلاش کنید تکنیک را با علایم نگرانی تطبیق دهید.
• در جریان تکنیک های آرامش آموزی باید نگرش منفعل داشته باشید. هر چه

بیشتر برای دستیابی به آرامش تلاش کنید، کمتر آرامش را تجربه می کنید. بنابراین

تمام هوش و حواستان به انجام درست این تکنیک ها معطوف باشد کاری به نتیجه

آنها نداشته باشید.

به امید زندگی سرشار از

                         آرامش، آرامش، آرامش…

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
احساس رایگان برای کمک!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *